altı …

 Ve ben şimdi 35. kez yazıyorum bu kitabın sonunu. Değişebileceğimi hiç sanmıyorum, ummuyorum da. Beynimi kemiren adalet arzum beni bırakmasın zaten. Sadece birazcık daha kabuğumun dışına çıkabilmek isterdim . Çıktıkça incindim , incindikçe çekildim . Bu incinmelere hala alışamamış olduğum için kendime hayli kızgınım. Umudum evlatlarımda. Benim gibi sessizce kaçmayacaklar incindiklerinden onlar. Ve incinmeyecekler birbirlerinden asla. Güçlüler ,başarılı ve mutlu hayatlarını sağlıkla yaşayacaklar. Onlar yüceldikçe mutluluğum artacak . Huzurum ve hayatımın bereketi artacak . 

Ailem tarafından herhangi bir destek almadan yolu yarılamış olmak iki yönlü bir duygu karmaşası .. Yürek burkuyor ,zıttında ise gurur vermesini beklerdim ama minnetsizlik doğuruyor . 

Canım eşim ,iyi kötü büyüdük ,olgunluğumuza olgunluk kattık ve 19 yıldır varız. Varlığın ve destekleyen yaklaşımların için müteşekkirim. 

Canım evlatlarım .. Kendi hayatımı arzu ettiğim parlaklıkta yaşayamadım. Ancak sizin için elimden geleni yapmaya çalışacağım. İyi ki varsınız. İyi ki aileyiz.

35. yaprağını dökeceğim dallarımın…Sayılmıyor , bilinmez ne kadar daha kaldı. Bundan sonra iyi olacağım ,hür olacağım,güçlü olacak , var olacağım. 

Bizim için….