iki

 Yalnız değilim ,bir ailem var. Gerisi uzun yolumun kenarında dizili ağaçlar gibi hep geride kaldı. Yol hiç bitmedi. Hep duraklar var , bildiğim / bilmediğim. Hiç biryere tam ait olamadım. Başlayan herşeyin bitmesini bekliyorum. Sıkılgan hislerim beklemekten sanırım. Yolun bir ucu var mı? Bir sabah uyandığımda “benim olan herşey bende” diyebilir miyim? Bu ulaşmaca… Yorgunum doğrusu. Huzurlu ve güvenli olabileceğime inandığım yerin Dünya’da olmadığını düşünüyorum❤️